Gisteren was het weer eens zover. Mijn geliefde kwam uit de badkamer met bloedspetters op zijn voorhoofd. Ieuw! Hij had zich tijdens het afdrogen opengehaald aan zijn handdoek. Eentje van hotelkwaliteit notabene! Na dik twintig jaar trouwe droogdienst zijn onze badlakens bijna zo ruw als schuurpapier. Een droger ontbreekt in onze ieniemienie badkamer, dus lekkere zachte handdoeken hebben we sowieso nooit. Die van ons kun je zowat neerzetten, zo kneiterhard zijn ze inmiddels. Misschien nu toch maar eens nieuwe kopen, van die grote, fluffy exemplaren.
Moet het oude versleten zijn voordat je iets nieuws mag kopen?
Van mijn ouders heb ik altijd geleerd dat je pas iets nieuws aanschaft als het oude kapot of te beschadigd is. De route is als volgt: eerst zelf proberen te maken, lukt dit niet dan laten repareren of anders een creatieve oplossing bedenken. Mijn moeder naaide kniestukken over de gaten van mijn corduroy broek. In de vorm van hartjes, dat verzachtte het voor-lul-lopen-leed nog een beetje. Fast fashion had je toen nog niet (echt). In die tijd was het nog gebruikelijk dat je kleding van je oudere broer of zus afdroeg. Een oude kast van opa verfde mijn vader voor mijn tienerkamer in een hippe rode kleur.
Die duurzame opvoeding zit diep
En dat vind ik helemaal niet erg. Sterker nog: zo’n duurzame houding juich ik ook toe bij mijn opdrachtgevers. Niet voor niets werk ik het liefst voor sociaal-maatschappelijke organisaties, en duurzaamheid is een belangrijke leidraad in mijn werk. En privé dus ook.
In onze woonkamer staan bijna alleen tweedehands meubels. Ik laat nog steeds liever iets herstellen voordat ik het weg doe. Maillots waar m’n jubeltenen uitsteken, zijn in een handomdraai met een paar steekjes weer dicht gemaakt. Iets nieuws voor in huis te kopen als het oude exemplaar eigenlijk nog niet stuk is, vind ik nog steeds lastig.
Dat geldt alleen niet voor apparatuur
Nu koop ik het liefst tweedehands kleding, meubels en lampen, maar voor apparatuur geldt dat niet. Die bijna monumentale energieslurpende wasmachine of een door en door verkalkte waterkoker, die ‘mogen’ nieuw aangeschaft. En dat doorgezeten Ikea-bankstel, indertijd al een afdankertje van een vriendin, mocht ik vijf jaar geleden van mezelf vervangen door een spiksplinternieuwe bank. Waarom vind ik die versleten gortdroge handdoeken weg doen dan toch zo moeilijk?
Het zit ‘m in de vraag of dat oude exemplaar écht nog voldoet
Die oude boekenkast is nog prima, en sowieso veel leuker dan een Billy van Ikea. Maar die wasmachine en waterkoker? Die kunnen zich niet meten met een nieuw exemplaar. Ze maken de was nog schoon en het water heet, maar verbruiken veel te veel energie. De plussen wegen niet op tegen de minnen.
Net zoals een website die aan een update toe is: er komen nog bezoekers en er staat nog tekst op, maar het ding laadt traag is en heeft allang niet meer de goede toon. De nieuwsbrief die iedere keer weer een haastje-repje-klus is en daardoor onnodig afgeraffeld wordt. Of die LinkedIn-pagina die voor het laatst in 2019 is bijgewerkt. Allemaal versleten handdoeken of energieslurpende wasmachines 😉.
Waar liggen op jouw werk de versleten handdoeken?
Jij voelt vast goed aan wat er eigenlijk vervangen of vernieuwd moet worden. Je komt er alleen steeds niet aan toe! Wat schuurt er nog bij jou, al haal je je er misschien nog nét niet aan open? Stuur me dan eens een berichtje, dan kunnen we bepreken wat er nodig is en wat ik wellicht voor jou en/of je organisatie kan betekenen.