Overleggen tot je erbij neervalt (en waarom een mail vaak genoeg is)
Laatst had ik het met een vriendin over werkvergissingen. Ik vertelde over de vergaderbaan die ik ooit had bij een grote organisatie met honderden werknemers. Dat dienstverband duurde maar kort. Al na mijn eerste werkweek wist ik: dit gaat ‘m niet worden. Niet alleen omdat we geen vaste werkplekken hadden -elke dag een ander bureau, alsof je op speeddate was met kantoormeubilair- maar vooral vanwege de manier van werken. Elke dag kwam ik volledig leeg gezogen én uitgepraat thuis. Waarom had ik eigenlijk op deze baan gesolliciteerd? Van te voren had ik me verheugd op schrijfmeters maken: nieuwsbrieven, artikelen voor...









