Weet je wat ik zo leuk vind aan werken in het sociaal domein? Nu ja, dat is een hele lijst, maar ik doel op iets waarover ik nog niet eerder heb geblogd. Een van die dingen waar ik van houd: samen werken met mensen uit alle generaties. Zoals bij een van mijn lievelingsopdrachtgevers in Leiden.
Er werken net afgestudeerde twintigers, millennials met of zonder gezin, gepokt en gemazelde generatie X-ers (waartoe ik zelf behoor) en ook zestigers in de laatste jaren van hun werkende leven. En dan loopt er steevast nog een zwikkie stagiairs rond die de gemiddelde leeftijd omlaag brengt.
Meer overeenkomsten dan verschillen
Zo’n generationele dwarsdoorsnede van de samenleving inspireert me enorm. Ik werk samen met sociaal professionals van wie ik qua leeftijd de moeder kan zijn, een veel oudere zus of jongste tante. Ik maak daar graag grappen over. Ook over mijn eigen leeftijdsfase trouwens. Want mensen met sterk uiteenlopende geboortedata kunnen nogal eens last hebben van vooroordelen, vooral over elkaar.
Soms vliegen de stereotyperingen je om de oren. Door dat indelen in groepen wordt er snel generaliserend gesproken over de verschillen tussen generaties. Maar volgens mij valt het met die verschillen behoorlijk mee. Het is maar net welke bril je op zet!
Na je studie: rechte weg of kronkelpad?
Kijk met een open blik naar de generaties boven en onder je, dan heb je de leukste gesprekken. Laatst ging het in de lunchpauze over de fase na je afstuderen. ‘Moet’ je dan meteen voor de eerste de beste passende baan gaan? Of ‘mag’ je eerst nog wat meer van de wereld ontdekken?
Ik vertelde dat ik door de hoge werkloosheid in de sector die ik ambieerde niet meteen werk kon vinden na mijn studie. En dat ik toen als secretaresse aan de slag ging, huizen van bejaarden sopte en ook nog een tijdje paspoorten maakte op het Leidse stadhuis (met de hand, ja echt!). Een interessante werkreis, die me achteraf gezien veel heeft opgeleverd.
Nieuwsgierigheid als verbindende kracht
Soms bereik je via omwegen en kronkelpaden alsnog je bestemming was mijn boodschap. Ook hierbij geldt: wees nieuwsgierig. Nieuwsgierigheid naar jouw jonge(re) en oude(re) collega’s, maakt je werk -en ook je leven trouwens- leuker. Van Gen Z leerde ik dat de wereld na je opleiding misschien dan wel voor je open ligt, maar dat die hoeveelheid aan keuzes ook kan benauwen of verlammen. Van die gesprekken steek ik veel op en ik kan me daardoor nog beter verplaatsen in anderen. Inlevingsvermogen maakt de wereld mooier. Ook dat geef ik graag door!
Van typemachine tot TikTok
Elke generatie brengt haar unieke kwaliteiten en eigenschappen mee. Generatie schrijf ik hier, maar ik bedoel eigenlijk leeftijdscategorie. Zo behaalde ik in de brugklas mijn typediploma nog op een typemachine en belde ik klasgenoten via een ‘telefoonboom’ als we het eerste uur vrij hadden. Ook dit zijn heerlijke analoge pauzeverhalen om te delen met twintigers die zijn opgegroeid in het digitale tijdperk. Zij doen op mijn verzoek uit de doeken welke TikTok-rage nu trending is, waarom ‘prima’ een boomerwoord is en wat de aubergine betekent in app-taal 😁.
Waarom leeftijdsdiversiteit organisaties sterker maakt
Als communicatieprofessional blijf ik graag op de hoogte van ontwikkelingen in mijn vakgebied. Maar ik vraag andere professionals ook om advies! Waarom iets voor hen bepalen als ik het hen ook zelf kan vragen? De jonkies zijn mijn proefkonijnen voor het testen van social mediacontent. Zij weten dit als veelgebruikers vaak beter dan ik.
Een senior-collega leest mee met de nieuwsflits voor (vooral gepensioneerde) vrijwilligers. Samen kiezen we de beste aanspreektoon. Leeftijdsdiversiteit maakt organisaties sterker. Ik ben blij dat ik hieraan mijn actieve, nieuwsgierige steentje kan bijdragen.