Wintertijd: de illusie van een extra uur

Dit weekend gaat de wintertijd in. Zondagnacht zetten we de klok een uur achteruit. Dat betekent: een uur langer in bed liggen en dus extra slaap! Daar kijk ik nu al naar uit. Vanaf de start van de zomertijd mis ik dat extra uurtje. Mijn biologische klok houdt niet van dergelijke verrassingen. Het kost me daarom altijd weken voordat mijn gestel aan de uurwisseling gewend is. Mijn bioritme geeft de voorkeur aan een stabiele klok Ik ben dankbaar voor de herkenbare seizoenswisselingen die we in Nederland hebben. Alle dagen jaarrond zonder-jas-naar-buitenweer lijkt me helemaal niks. Maar het daglichtsysteem van winter-...

Lees meer

Respect begint bij iemands naam

"Beste Elianne," Ik zie die aanhef regelmatig voorbij komen in mijn mailbox. Soms ben ik Elene. Dan weer Elijanne, Elaine of zelfs Lianne. Laatst las ik een nieuwe: Eelkje! Notabene in een e-mail van een journalist. En dat terwijl mijn voor- en achternaam gewoon onder iedere e-mail staan. En in mijn handtekening. En niet te vergeten: in de afzenderregel. Dus hoe moeilijk kan het zijn? Mijn naam is Eliane Blijkbaar een stuk ingewikkelder dan ik zelf altijd heb gedacht. Dat is overigens niet iets van de laatste jaren. Op de basisschool spraken mijn juffen en meesters mijn naam probleemloos uit....

Lees meer

Waarom ik deze zomer eindelijk écht uitlogde

‘Mag ik dan helemaal niet ‘uit’ deze zomer?’ kopte ik een paar jaar geleden in een blog over offline tijd in de zomervakantie. En vorig jaar augustus schreef ik over heerlijke schermvrije dagen tussen de hertjes in de Soesterduinen. Spoiler alert: een vakantie zonder schermtijd lukte me daar dus niet. Hoe het me dit jaar verging, ga ik je nu vertellen. Offline zijn vind ik dus moeilijk Een tijdje volledig uitgelogd zijn van alles en iedereen blijkt in de praktijk toch lastig. De overtuiging dat ik altijd bereikbaar moet zijn zit diep. Terwijl niemand dat van me verwacht. Ik leg...

Lees meer

Van FOMO naar FOMOOI: leven zonder WhatsApp en Instagram

Vanochtend opende ik de LinkedIn-app op mijn telefoon. Ik had mezelf tijdens mijn vakantie in Frankrijk een social media-break gegund. Maar liefst twee weken was ik offline. Zo’n lange periode zonder socials was voor mij een eerste keer -op de schermvrije zondagen die ik af en toe heb na dan. Die detox beviel verrassend goed. Hoewel….zo verrassend was het nou ook weer niet. Want zonder persoonlijke Instagram- en WhatsAppaccounts is mijn social mediagebruik lang zo intensief niet meer.   Hoe ik afscheid nam van Instagram en WhatsApp Ik ben in de gelukkige omstandigheden dat ik met vaste opdrachtgevers samenwerk, voor...

Lees meer

Een gemiste afspraak

Eliane van MediaSwitch zet haar fiets op slot in Leiden

Ik kom net van de tandarts. Er brak gisteren een stuk van mijn vulling af. En dat neem ik mezelf dus kwalijk. Want die kapotte kies had waarschijnlijk voorkomen kunnen worden. Eind vorig jaar zei mijn tandarts bij de halfjaarlijkse controle: ‘ik denk dat het goed is als je een afspraak maakt bij de mondhygiënist.’ Er zat tandsteen en dat moest echt even verwijderd worden. Reinigingsniveau 1. Geen idee wat dat betekende, maar het klonk okay en niet al te spannend. Ik nam me voor een afspraak te maken Alleen verschoof dat voornemen telkens naar de week erop. Niet omdat...

Lees meer

Laat mij maar los in de keuken (en in jouw communicatie)

Eten is een van mijn favoriete hobby’s. Of het nu opeten of zelf maken is: ik word er blij van. Vooral van Thaise en Indiase gerechten. Inmiddels draai ik m’n hand niet meer om voor een goede curry, smakelijke samosa’s of frisse koude loempia’s. Oké, het staat niet in twintig minuten op tafel. Maar sommige dingen zijn het wachten meer dan waard. En niet onbelangrijk: als je zelf kookt, weet je precies wat erin zit. Geen conserveringsmiddelen, minder zout, minder vet, precies genoeg pit. Net zoals ik het graag heb. De kracht zit in de ingrediënten Loop een willekeurige supermarkt...

Lees meer

Een werkvloer als dwarsdoorsnede van de samenleving

Weet je wat ik zo leuk vind aan werken in het sociaal domein? Nu ja, dat is een hele lijst, maar ik doel op iets waarover ik nog niet eerder heb geblogd. Een van die dingen waar ik van houd: samen werken met mensen uit alle generaties. Zoals bij een van mijn lievelingsopdrachtgevers in Leiden. Er werken net afgestudeerde twintigers, millennials met of zonder gezin, gepokt en gemazelde generatie X-ers (waartoe ik zelf behoor) en ook zestigers in de laatste jaren van hun werkende leven. En dan loopt er steevast nog een zwikkie stagiairs rond die de gemiddelde leeftijd omlaag...

Lees meer

Vier klapstoelen en een communicatieles

Vrijdagmiddag. Ik stond bij de Gamma met vier klapstoelen onder mijn arm. Hmmmm dacht ik. Dit was niet de bedoeling. Het verrassingsfeestje voor mijn partner was spontaan ontstaan. Leuk idee, datum gecheckt, mensen uitgenodigd. Pas later bedacht ik de vraag die ik mezelf eerder had moeten stellen: waar gaan al die mensen eigenlijk zitten? Want onze hofjeswoning is knus, maar ook klein. Thuis telde ik nog eens. Bank, eetkamerstoelen, bureaustoel, keukenkrukje. Dat was het. Ik telde nog een keer. Oeps. Met een groepje oudere jongeren staand Hitster spelen -want dat zouden we gaan doen- leek me niet zo'n goed plan....

Lees meer

Het algoritme slaapt prima. Kinderen verdienen dat ook!

Alweer een poosje geleden kreeg ik van een van mijn vaste opdrachtgevers een nieuwe richtlijn: ‘Vanaf nu plaatsen we op onze socials geen foto’s meer van activiteiten met kinderen. Ook niet met geblurde gezichtjes.’ Eerst dacht ik: logisch, verstandig, dit zat eraan te komen. Maar na deze mededeling voelde ik toch een kleine denkrimpel opkomen. Want ja: dit besluit heeft nogal wat consequenties. Zeker voor organisaties in het sociaal domein, waar veel van de activiteiten júist voor kinderen bedoeld is. Hoe laat je dat zien zonder… nou ja… kinderen? Toch ben ik het helemaal eens met deze keuze. Sterker nog:...

Lees meer

Overleggen tot je erbij neervalt (en waarom een mail vaak genoeg is)

Eliane van MediaSwitch spart met een klant

Laatst had ik het met een vriendin over werkvergissingen. Ik vertelde over de vergaderbaan die ik ooit had bij een grote organisatie met honderden werknemers. Dat dienstverband duurde maar kort. Al na mijn eerste werkweek wist ik: dit gaat ‘m niet worden. Niet alleen omdat we geen vaste werkplekken hadden -elke dag een ander bureau, alsof je op speeddate was met kantoormeubilair- maar vooral vanwege de manier van werken. Elke dag kwam ik volledig leeg gezogen én uitgepraat thuis. Waarom had ik eigenlijk op deze baan gesolliciteerd? Van te voren had ik me verheugd op schrijfmeters maken: nieuwsbrieven, artikelen voor...

Lees meer