Eten is een van mijn favoriete hobby’s. Of het nu opeten of zelf maken is: ik word er blij van. Vooral van Thaise en Indiase gerechten. Inmiddels draai ik m’n hand niet meer om voor een goede curry, smakelijke samosa’s of frisse koude loempia’s. Oké, het staat niet in twintig minuten op tafel. Maar sommige dingen zijn het wachten meer dan waard. En niet onbelangrijk: als je zelf kookt, weet je precies wat erin zit. Geen conserveringsmiddelen, minder zout, minder vet, precies genoeg pit. Net zoals ik het graag heb.
De kracht zit in de ingrediënten
Loop een willekeurige supermarkt in en je struikelt over het gemaksvoer: kant-en-klaarmaaltijden, pakjes, zakjes en die eeuwige Knorr Wereldgerechten 😝. Ideaal als je agenda uitpuilt. Maar wie ooit echt zelf een curry heeft gemaakt, weet: er gaat niets boven het origineel. Verse kruiden, specerijen die je keuken heerlijk laten geuren, en vooral: geen overdaad aan smaakversterkers en andere ‘handige’ toevoegingen.
Ik kook zelden twee keer exact hetzelfde gerecht. De ene keer mag het wat vuriger, de andere keer houd ik het mild. Wie schuift er aan? Hoeveel tijd heb ik? Waar heb ik zin in? Ik proef, ik stel bij, ik voeg toe of laat weg. Koken is gevoel. En een beetje lef. En liefde natuurlijk!
Van pan naar praktijk
Gek genoeg lijkt dat verdacht veel op mijn werk. Als communicatieprofessional sta ik in de keuken van het sociaal domein. Elke organisatie heeft een eigen receptenboek. Een eigen smaak en verhaal, met unieke ingrediënten: mensen, cultuur, kernwaarden en ambities. En nee, daar past geen standaardpakje of -zakje op.
Voordat ik aan de slag ga, neem ik altijd het recept door. Voor wie koken we? Is het een lichte lunch of een avondmaaltijd? Welke ingrediënten moeten er in en hoeveel? Hoe lang moet het gerecht in de oven of werken we met een snelkookpan? Zit er een houdbaarheidsdatum aan het maaltje of is het onbeperkt te nuttigen? Wat werkt in deze keuken al goed en wat mist nog een beetje pit?
Geen eenheidsworst, wel een basisrecept
Net zoals bij het koken van mijn favoriete gerechten gebruik ik altijd een basisrecept dat ik aanpas. Want wat bij de ene organisatie perfect smaakt, valt bij de andere misschien wat zwaar op de maag. Soms mag het sneller of juist wat langzamer sudderen.
De ene keer voeg ik wat extra kruiden toe, de andere keer haal ik juist iets weg om het lichter te maken. Dat kan gaan over content, aanpak, middelen of timing. Alles draait om balans. En net als in de keuken geldt: je hoeft niet alles tegelijk in de pan te gooien. Sterker nog, dat wordt zelden beter.
Samen proeven en bijstellen
Tijdens het kookproces blijf ik proeven. Klopt de smaak nog? Moet er een scheutje water bij of nog wat lucht in geklopt? Soms gaat het vuur iets hoger, soms moet het gerecht wat langer pruttelen. Hier en daar pas ik ingrediënten aan of verkort ik de bereidingstijd. Een heel enkele keer brandt het gerecht aan en begin ik opnieuw. Maar één ding staat vast: wat ik oplever is met aandacht, liefde en vakvrouwschap gemaakt. En niet te vergeten: op tijd geserveerd 🙂!
Smaakt het naar meer?
Ik ben blij met een eindresultaat waarvan je wilt blijven opscheppen. Ik hoop zelfs dat je nog trek hebt gekregen. Dus… voelt jouw communicatie een beetje alsof er nét iets ontbreekt? Mag het wel wat meer smaak hebben of een beetje extra peper? Of is het tijd om het complete menu eens grondig tegen het licht te houden? Dan spring ik graag jouw keuken in. Dit kokkerelgekkie staat voor je klaar 😉.