‘Er is veel te veel gewisseld!’
‘Gewoon wat aanvallender spelen.’
‘Nederland is nu eenmaal slecht in strafschoppen.’
Het WK Voetbal is nog in volle gang. En helaas is Nederland voortijdig uitgeschakeld. Wat me dan vanaf het begin alweer opviel bij zo’n groots event: iedereen heeft ineens verstand van voetbal. Nederland verandert in één groot team van bondscoaches. De wedstrijden volgend vanaf de bank (of in bed gezien de uitzendtijden 😉), in de kroeg of sportkantine; we weten precies wat er beter of anders moet. En iedereen heeft er een mening over.
Zelf heb ik niet veel met voetbal
Je kunt mij niet betrappen op enige voetbalkennis, laat staan interesse. Maar ik vind het wel fascinerend om te zien wat er gebeurt als de oranjekoorts uitbreekt. Straten versierd met oranje vlaggetjes. Grote supermarktketens die een slaatje uit het WK slaan met verbindende reclamespotjes en bijbehorende aanbiedingen. Hollandse zangers die liedjes opnemen over het Nederlands elftal en zo kan ik nog wel even doorgaan. Voordeel van er nu al uitliggen: we zijn in een klap verlost van de overkill aan oranje reclames 😁.
Het meningencircus op kantoor
Bij ieder EK of WK wordt het meningencircus opgetuigd. Maar dat is echt niet alleen in ‘voetballand’ zo. Op de werkvloer gebeurt vaak hetzelfde. Neem een tekst voor een jaarverslag. Of een projectplan. Concept klaar? Mooi. Dan kan het rondje ‘nog even laten meelezen’ beginnen. En daar gaan we.
Collega A mist nog belangrijke details. Collega B vindt de teksten te lang. Collega C voegt nog ff snel een alinea toe. Voor je het weet staat het document vol opmerkingen, suggesties en goedbedoelde aanvullingen. Iedereen bekijkt het document vanuit z’n eigen rol, kennis en belang. Dat vind ik niet zo vreemd. Maar wat wel jammer is: de eindversie wordt er meestal niet beter van.
Elf spitsen op het veld
In theorie klinkt het best logisch: hoe meer input, hoe beter het eindresultaat. In de praktijk werkt het precies andersom is mijn ervaring. Want als iedereen zijn punt kwijt wil, ontstaat er vooral chaos. Hoe meer input je probeert te verwerken, hoe voller de tekst wordt. Met als gevolg dat de lezer het spoor bijster raakt in een document waar simpelweg te veel in zit.
Bij een sterk communicatiemiddel gaat het zelden om méér toevoegen. Het gaat juist over weglaten. Schrappen. Kiezen. Stel je eens voor dat een bondscoach alle adviezen uit de huiskamers serieus neemt. Nog een aanvaller erbij. En nog eentje. Want ja, je moet nu eenmaal scoren. Voor je het weet staan er elf spitsen in het veld. Aanvallend? Zeker. Maar een wedstrijd win je er niet mee.
Een goed team kan niet zonder coach
Iemand die het overzicht houdt. Die keuzes maakt. Die bepaalt wie er speelt, wie op de bank blijft en wie er wordt gewisseld. Zo werkt het ook met teksten. Niet elke opmerking hoeft verwerkt te worden. Niet elk detail vermeld. En niet elke mening verdient een plek in het uiteindelijke document.
Dat vind ik soms nog best spannend. Want de input van meelezers is waardevol. Achter elke opmerking zit iemand die heeft meegedacht. En ik wil geen mensen tekortdoen of passeren. En zeker ook geen informatie missen trouwens. Maar iemand moet het overzicht bewaren. En die lastige keuzes maken.
Even terug naar de opstelling
Als communicatieprofessional ben ik de contentcoach (mijn haar was al oranje 👩🏻🦰). Ik kijk naar het geheel. Naar wat deze tekst nodig heeft om z’n doel te bereiken. En of ie lekker wegleest voor de lezer. En ja, dat betekent zinnen schrappen. Alinea’s laten vallen. Goedbedoelde toevoegingen die toch achterblijven in een eerdere versie. Want als iedereen z’n punt erin wil houden, blijft er een tekst over waarin de lezer afhaakt.
Grappig eigenlijk: bij zo’n WK weten we massaal wat er anders moet. Maar in een document? Daar willen we ineens alles erin. Terwijl de kracht juist zit in kiezen. Gelukkig hoeft niet elke mening een plek te krijgen om het verhaal te laten winnen 😉.