Vanochtend opende ik de LinkedIn-app op mijn telefoon. Ik had mezelf tijdens mijn vakantie in Frankrijk een social media-break gegund. Maar liefst twee weken was ik offline. Zo’n lange periode zonder socials was voor mij een eerste keer -op de schermvrije zondagen die ik af en toe heb na dan.
Die detox beviel verrassend goed. Hoewel….zo verrassend was het nou ook weer niet. Want zonder persoonlijke Instagram- en WhatsAppaccounts is mijn social mediagebruik lang zo intensief niet meer.
Hoe ik afscheid nam van Instagram en WhatsApp
Ik ben in de gelukkige omstandigheden dat ik met vaste opdrachtgevers samenwerk, voor wie ik o.m. de socials bijhoud. In de praktijk betekent dit: content ophalen en maken voor LinkedIn en Instagram, inclusief accountbeheer. Ook zit ik in enkele WhatsApp-groepen, waardoor ik snel en makkelijk kan schakelen met collega’s.
WhatsApp is wat mij betreft een noodzakelijk kwaad; overstappen naar het privacy vriendelijke alternatief Signal is voor hen (nog) geen optie; het gebruiksgemak én de macht van WhatsApp (lees: Meta) is nu eenmaal enorm. Dat begrijp ik helemaal.
Gemak wint het vaak van principes
Omdat ik wat betreft principes tamelijk rigoureus kan zijn, verwijderde ik vorig jaar mijn accounts op Instagram en WhatsApp (check dit blog voor een toelichting hierop). Dat leverde wisselende reacties op; mijn vertrek op WhatsApp werd veelal als irritant ervaren, en onhandig bovendien.
Familieleden en vrienden zonder Signal-account ‘moeten’ mij tegenwoordig dus sms’en of mailen. Of bellen, maar dat doet bijna niemand (meer). Soms heb ik last van FOMOOI (Fear of Missing Out on Info) 😉: doordat ik niet meer in WhatsAppgroepen zit, mis ik geregeld updates en nieuwtjes.
Iedereen wil weg, maar niemand gaat
Mijn aftocht op Instagram leverde een ander soort respons op: het merendeel van mijn connecties begreep mijn besluit. Ze gaven aan ook moeite te hebben met de enorme macht, privacyschendingen en/of politieke koers van moederbedrijf Meta. ‘Ik zou ook wel van Insta af willen,’ kreeg ik vaak te horen. Maar er werd geen actie verbonden aan die opmerking.
De verslavingskracht van de app, de bijbehorende FOMO en het verlies van contacten én inspiratie -Insta is immers ook een handige zoekmachine- was voor de meeste gebruikers een te grote, onoverkomelijke stap om te nemen. En alles is weer (of nog steeds?) zoals het anderhalf jaar geleden was.
Op zoek naar Europese alternatieven
Mijn klanten (en vrienden) kunnen nog niet zonder de socials van Meta. Dat snap ik maar al te goed. Goede social media-alternatieven die breed omarmd (kunnen) worden, ontbreken op dit moment. Er zijn meerdere Europese initiatieven en startups die ons minder afhankelijk willen maken van de Amerikaanse big tech-reuzen.
Helaas gaat het nog jaren duren voordat die Amerikaanse monopolieposities doorbroken kunnen worden en mensen de urgentie voelen om over te stappen op meer privacy vriendelijke opties. Ik blijf hopen dat steeds meer mensen het licht zien en voor Europese alternatieven durven te kiezen. Samen staan we sterk(er)!
Privé afgehaakt, zakelijk aangehaakt
Intussen blijf ik mijn opdrachtgevers ondersteunen met hun communicatiewerkzaamheden, inclusief contentcreatie op Metaplatforms. En ook al ben ik privé niet meer actief op hun social mediakanalen, ik volg de zakelijke ontwikkelingen zodat ik mijn klanten zo goed mogelijk kan helpen hun verhaal te vertellen en hun doelgroepen te bereiken.
Ik werk vanuit mijn waarden. Daarom zet ik mij specifiek in voor organisaties in het sociaal domein en voor sociale ondernemingen en ga ik ‘aan’ op thema’s als kansengelijkheid, verbinden, doelgroepparticipatie en samen leven. Belangrijker dan mijn kritische blik op big tech vind ik dat de organisatiedoelen stroken met mijn ethische principes. Sla jij nu aan op mijn verhaal, laat dan een berichtje achter in de comments.
Ook overstappen naar Signal? Lees deze handige tips van de Consumentenbond!