Heuh? Ik trok nog een keer aan de voordeur. Potdicht. Geïrriteerd rammelde ik weer aan de museumdeur. Alsof die dan ineens voor me zou openspringen. Er gebeurde niets. Rien. Onze teleurstelling spoelden we weg met koffie en een gâteau aux amandes op het terras van de patissier op de hoek. Vanmiddag nog maar een keer proberen dan.
Toeristen welkom… tenzij het tussen de middag is
Als ik met vakantie ben, bezoek ik graag lokale musea. De historienerd in me wil graag gevoed met kennis over de geschiedenis van de stad en streek. Dit museum in Noord-Frankrijk bleek niet open tijdens lunchtijd. Terwijl ik op de site dacht gelezen te hebben dat het tot 18 uur geopend was. Naast de deur hing een bordje met ‘Fermé entre 12 et 14 h’. Geen idee waarom die tamelijk belangrijke informatie niet op de museumwebsite stond.
Doelgroepcommunicatie stopt niet bij de voordeur
Klantgericht communiceren is niet overal vanzelfsprekend. Omdat de Fransen hier blijkbaar nog vinden dat je heel lang moet lunchen, waren alle musea in deze stad tussen de middag gesloten. Wat een gemiste kans! Want wij waren lang niet de enige bezoekers die voor een dichte deur stonden. Het museum loopt zo buitenlandse toeristen mis die euro’s willen uitgeven. Aan de toegangskaartjes, maar ook in de museumwebshop.
Ik dacht dat Frankrijk veranderd was
Pakweg 25 jaar geleden wist ik niet beter: in Frankrijk is alle communicatie in het Frans. En dat veel Fransozen de Engelse taal amper beheersen of het niet willen spreken. Op de radio hoorde je enkel Franstalige muziek, op TV waren alle buitenlandse films en series nagesynchroniseerd (dat is nog steeds zo trouwens). Je bent in Frankrijk, dus hoor je alleen Frans. Maar die tijden zijn veranderd. Dacht ik.
Wel bezoekers, geen vertaling
Ik wilde graag naar dat museum. En had verwacht dat deze toeristische trekpleister meer oog zou hebben voor buitenlandse bezoekers.Niet dus. Toen we na de lange lunchtijd alsnog het museum bezochten, bleek er geen Engels- of Duitstalige informatie te zijn. Tevergeefs zochten we naar QR-codes bij de objecten in de verschillende zalen. Of misschien hadden we een rek met vertaalde A-4-tjes over het hoofd gezien. Nope. Er was niets. Rien.
De grote gele M is er al wel
De Amerikanisering van Frankrijk is overal zichtbaar -restaurants van de bekendste Amerikaanse fastfoodketen doemen op allerlei plekken in het landschap op- en ook de Fransen verorberen 24/7 Engelstalige content op social media. Daarom was ik in de veronderstelling dat de musea ook met hun tijd meegaan. Het tegendeel bleek waar. Zo’n museumbezoek hoeft echt niet meteen een high tech multimediaspektakel te zijn. Maar bezoekers geen vertaalde informatie aanbieden vind ik tamelijk hautain.
Kleine moeite, groot verschil
‘Hoe moeilijk kan het zijn?’ schoot er door mijn hoofd toen ik iets van de bordjes probeerde te snappen. Plak naast de vitrine een sticker met QR-code die naar een vertaling leidt. Bied koptelefoons aan waarmee je al lopend door het museum in het Engels of Duits interessante feitjes te horen krijgt. Vertaal de standaardmuseumteksten met een vertaalapp en plaats die onder de Franse uitleg. Zet in elke zaal een bak met geplastificeerde bladen neer met vertaalde info over schilderijen en objecten. Er zijn vast wel vrijwilligers te vinden voor wie dit een leuk project is!
Kijk eens door de bril van je bezoeker
Deze musea communiceren nog vanuit hun eigen denkkaders. Ze sluiten hun deuren voor een lunch van twee uur. En doen geen moeite om te vertellen wat voor prachtigs ze in huis hebben in een taal waarmee toeristen uit de voeten kunnen. Je verliest er bezoekers mee, en dus klanten.
Goede publiekscommunicatie begint niet bij wat jij allemaal wilt vertellen, maar bij wat jouw bezoekers nodig hebben. In dat Franse museum besefte ik des temeer dat wanneer je aansluit bij de behoeften van jouw doelgroep, je niet alleen bezoekers wint, maar ook vertrouwen, betrokkenheid én waardering. En als je dat vergeet, sta je dus voor een dichte deur…..